Image and video hosting by TinyPic

Autor Tema: Muško zdravlje  (Pročitano 36864 puta)

0 članova i 1 gost pregledaju ovu temu.


  • nnn Van mreže
    • Moderator
    • *


    • Žena 00
    • Poruke: 11176

    • Sreća je nešto o čemu sami unapred odlučujemo!

Retencija testisa (nespušteni testis)
« Odgovor #15 poslato: Maj 28, 2010, 21:09:01 »
Retencija testisa ili nespušteni testis poremećaj je kod kojeg tokom unutarmaterničnog razvoja dečaka nije došlo do spuštanja testisa u njihov prirodni položaj – skrotumTestisi mogu biti nespušteni samo s jedne ili s obe strane.


Zbog čega dolazi do retencije testisa i koliko se često javlja?

Testisi se započinju razvijati u abdomenu (trbuhu). Tokom razvoja deteta u materici, testisi se, sledom niza hormonalnih i anatomskih uticaja, spuštaju prema mošnicama. Do poremećaja spuštanja može doći u bilo kojoj fazi spuštanja, pa o tome zavisi i gde će zaostati nespušteni testis.

Testis se može nalaziti bilo gde na putu od trbuha do mošnica - u stomaku, pred ulazom u preponski kanal, u preponskom kanalu, na izlasku iz kanala, te na ulazu u mošnicee. Najčešće se nespušteni testis nalazi u džepu ispod potkožnog masnog tkiva, nakon što je izašao iz preponskog kanala.

Kod zdravih dečaka, rođenih u terminu učestalost retencije testisa je od 1% do 2%, zavisno o studiji i praćenoj populaciji. Kod nedonešenih dečaka je učestalost nespuštenih testisa pri porođaju nešto veća, ali u uzrastu od godinu dana to se praktično izjednači.




Treba li i zbog čega lečiti nespušteni testis?

Nespušteni testis se obvezno mora lečiti, iz dva razloga. Prvi je razlog (ne)plodnost muškarca. Naime testis koji se ne nalazi u mošnicama izložen je temperaturi višoj nego što bi trebalo, te dolazi do promena u njegovom tkivu, usled čega se remeti stvaranje semena (sperme).

Drugi razlog je što takav testis, ukoliko se ne spusti u mošnice, ima veće izglede za razvijanje zloćudnih bolesti. Da bi stvar bila gora, kada se razvije tumorski proces, testis koji se ne nalazi u mošnicama nije dostupan kontroli, tako da se zloćudna bolest nespuštenog testisa u pravilu otkrije sa značajnim zakašnjenjem.




Do kada čekati da se testis spusti sam?


Iako se oko 4% zdravih dečaka rođenih u terminu rodi se s jednim ili oba nespuštena testisa, nakon 6 meseci taj procenat padne na otprilike 2%, a do uzrasta od godinu dana padne za još 0,2-0,5%. Drugim rečima, testis ima određene šanse da se sam spusti u mošnice do uzrasta od godinu dana života deteta.




Kada je najbolje vreme za lečenje nespuštenog testisa?


Za bilo koju vrstu lečenja da se odlučite, poželjno je da se lečenje završi do kraja druge godine života. Osnovni razlog za to je plodnost muškarca. Jednostavno rečeno, to znači da 10% muškaraca kod kojih je testis spušten u trećoj godini života neće moći imati decu, da će taj procenat biti 20% kod onih kod kojih je testis spušten u četvrtoj godini života, 30% kod onih kod kojih je testis spušten u petoj godini života i tako dalje.




Kako lečiti nespuštene testise, operacijom ili hormonskom terapijom?


Na to je pitanje teško odgovoriti jednostavno. Hormonska terapija pokazala je određene rezultate kod dece kod koje se testis nije spustio na obe strane, dok su ti rezultati značajno slabiji kod dečaka kod kojih se testis nije spustio samo s jedne strane. Hormonska terapija je takođe uspešna kod mobilinih testisa, ali, budući da se testisi po pravilu spuste tokom puberteta, postoji sumnja u opravdanost terapije. Bez obzira za koji se oblik terapije odlučite, ona treba biti završena do kraja druge godine života.




Kako izgleda operacija nespuštenog testisa i koliko traje oporavak?


Operacija se sastoji iz dva dela. U prvom se delu u preponi pronađe testis i oslobodi priraslica, a u drugom se delu kreira tunel prema istostranoj mošnicii, testis se provuče kroz taj tunel i učvrsti u mošnicama, kako se ne bi ponovo povukao prema gore. Današnji konci  nam omogućavaju da se šavovi u pravilu ne moraju vaditi, već se sami istope u organizmu.

Oporavak nakon operacije zavisi od deteta i, naravno, operacijskom nalazu. U pravilu ležanje u krevetu traje 7 dana, a kućna nega još nedelju do dve.

Dete se većini normalnih aktivnosti vrati za otprilike mesec dana, a vožnja bicikla i kontaktni sportovi se ne preporučaju u razdoblju od tri meseca. Ukoliko je retencija obostrana, moguća je i obostrana operacija i u nekim se zemljama i izvodi. Kod nas se u pravilu operiše prvo jedna strana, a po kraćem oporavku od 6 nedelja do 3 meseca druga strana.



Šta ako se testis uopšte ne napipa u preponi?


Ako se nespušteni testis ne može napipati u preponi, tada je nužno učiniti ultrazvučnu istragu prepone, kako bi se testis locirao. Ako se ni ultrazvukom ne nađe testis u preponi, potrebno je učiniti UZV abdomena. Ako se ni tada ne nađe testis, može se još učiniti i scintigrafija testisa. U slučaju da se testis ne može sa sigurnošću locirati, preporučljivo je potražiti ga operacijskim putem, bilo klasičnom operacijom, bilo endoskopski.




Šta ako testisa nema?


Ako testisa nema, odnosno ako je došlo do agenezije ili aplazije testisa, testis suprotne strane sasvim je dovoljan za normalne funkcije, kako hormonske, tako i produkcije semena. Štaviše, preostali testis će pod uticajem hormona biti najčešće veći od prosečnog testisa. Ukoliko se ne nađu oba testisa, tada je potrebna detaljna obrada pedijatra endokrinologa i genetičara kako bi se odredio tačan pol deteta i sa sigurnošću isključio pravi ili lažni hermafroditizam (dvopolstvo).




Šta su to mobilni testisi i treba li ih lečiti?


Mobilni testisi su testisi koji se deo vremena ne nalaze u skrotumu, već se povlače u preponske kanale. Takve testise, međutim, lako je navući u skrotum, gde oni neko vreme spontano i ostaju. Obično se oni spontano spuste u skrotum prilikom kupanja u toploj vodi, kada se lako mogu napipati.

Mobilne testise po pravilu nije potrebno lečiti, jer će se oni sami spustiti u skrotum početkom puberteta. No potrebno ih je pratiti kod specijalista kako se ne bi zamenili za nespuštene testise i obrnuto, kako se pravi, nespušteni testisi ne bi proglasili za mobilne i tako izgubilo vreme.



Ko treba lečiti nespuštene testise?

Nespuštene testise treba lečiti doktor specijalista za to područje. Kada je reč o hormonskoj terapiji to treba biti specijalista pedijatar-endokrinolog, a za operacijsko lečenje se treba obratiti specijalisti dečjem hirurgu. Ipak, u svakom slučaju treba izbegavati lečenje u ustanovama i kod lekara koji nisu specijalisti za dečju patologiju.




  • nnn Van mreže
    • Moderator
    • *


    • Žena 00
    • Poruke: 11176

    • Sreća je nešto o čemu sami unapred odlučujemo!

Zeleni čaj zaustavlja rak prostate
« Odgovor #16 poslato: Avgust 02, 2010, 11:11:00 »
Rezultati istraživanja japanskog Ministarstva zdravlja pokazali su da redovno konzumiranje zelenog čaja zaustavlja razvoj raka prostate.
Istraživanje je sprovodjeno u toku 12 godina na uzorku od 50.000 muškaraca, starosti između 40 i 69 godina, sa čitave teritorije Japana.
Osobe koje piju manje od jedne šolje zelenog čaja dnevno izloženije su opasnosti da obole od raka prostate lokalizovanog van prostatične zlezde,
navodi se u istraživanju.
Opasnost od razvoja te vrste raka smanjena je drastično među muškaracima koji su pili dnevno više od pet šolja zelenog čaja,
dok je taj procenat bio skoro dvostruko veći među muškarcima koji su dnevno konzumirali manje od jedne šolje tog čaja.
Redovno konzumiranje zelenog čaja nije imalo uticaja na razvoj raka lokalizovanog u prostatičnoj žlezdi.
Naučnici koji su sproveli istraživanje došli su do zaključka da supstanca katehin koja se nalazi u zelenom čaju
može da neutrališe agense koji podstiču razvoj raka prostate u organizmu.


  • nnn Van mreže
    • Moderator
    • *


    • Žena 00
    • Poruke: 11176

    • Sreća je nešto o čemu sami unapred odlučujemo!

Spermogram
« Odgovor #17 poslato: Decembar 12, 2010, 13:31:06 »
Spermogram



Spermogram ili analiza semene tečnosti jedan je od prvih koraka prilikom obrade neplodnih parova. Budući da je postupak bezbolan i jednostavan, a rezultati su brzo dostupni, danas on predstavlja rutinsku pretragu u proceni plodnosti muškog partnera.

Pravilno uzimanje uzorka ejakulata

Kako bi rezultat analize semene tečnosti bio što verodostojniji, neophodno je pridržavati se nekoliko osnovnih pravila prilikom uzimanja uzorka ejakulata. Jedna od ključnih stvari pre davanja uzorka jest apstinencija od ejakulacije koja mora iznositi minimalno 2, a maksimalno 7 dana (u optimalnom slučaju taj period iznosi 4 dana). Naime, nakon apstinencije kraće od 2 dana u uzorku se može pronaći manji broj spermatozoida, dok se posle 7 dana smanjuje njihova pokretljivost.

Takođe je bitno uzeti kompletan ejakulat, budući da prvi mlaz sadrži najveću koncentraciju spermatozoida. Uzorak se najčešće uzima u laboratoriji, ejakulacijom u sterilnu čašicu, a može se doneti i od kuće. Kod ovog drugog načina treba paziti da to bude u okviru jednog sata od ejakulacije, a trebalo bi voditi računa i na održavanje telesne temperature uzorka.

Makroskopski pregled semene tečnosti

Pre započinjanja detaljnije analize, najpre se prostim okom određuje boja semene tečnosti. Normalan uzorak je beličaste boje, a promena boje često ukazuje na neko od patoloških stanja. Tako je, na primer, smeđkasta ili crvenkasta boja znak da se u ejakulatu nalaze crvene krvne ćelije tj. eritrociti, a tu pojavu nazivamo hematospermija.



Viskozitet se odnosi na gustinu tj. količinu sluzi u uzorku, a procenjujemo je prema visećoj niti koja se na dužini od 3 centimetra održava najviše 15 sekundi. Pratimo i vreme likvefakcije, tj. vreme koje je potrebno da se plazma u semenu ponovno pretvori u tečnost pod uticajem enzima; za taj proces obično je potrebno 20-30 minuta, a nepotpuna i zakasnela likvefakcija može upućivati na neki oblik infekcije. Budući da je semena tečnost alkalna kako bi spermatozoide zaštitila od kiselog okruženja vagine, granice pH-vrednosti trebale bi se kretati u rasponu od 7,2 do 7,8.

Od velikog značaja nam je podatak o volumenu ejakulata. Prema standardima Svetske zdravstvene organizacije, on se može kretati između 1,5 i 10 mililitara, iako je uobičajen nalaz između 2 i 6 mililitra. Volumen ejakulata sačinjavaju spermatozoidi, sekret polnih žlezda te sekret pasemenika. Pri malom volumenu plodnost je umanjena budući da nema dovoljno tečnosti koja bi spermatozoide usmerila prema grliću materice, dok preveliki volumen može upućivati na varikokelu (proširenje vena koje odvode krv iz semenika) ili na predugu apstinenciju.

Analiza ejakulata pod mikroskopom

Prilikom gledanja ejakulata pod mikroskopom najpre određujemo koncentraciju spermatozoida. Ona bi trebala iznositi više od 20 miliona spermatozoida po jednom mililitru semene tečnosti iako i niža koncentracija (pod pretpostavkom dobre pokretljivosti) može dovesti do oplodnje. Zanimljivo je da prosečna koncentracija spermatozoida u muškoj populaciji sve više opada, što se može pripisati uticaju zagađene okoline, životnom stilu, kao i mnogim drugim još nerazjašnjenim faktorima.

Jedan od ključnih nalaza čitavog spermograma upravo je procenat pokretnih spermatozoida u uzorku ejakulata. Spermatozoide delimo prema pokretljivosti u tri osnovne kategorije: nepokretni, pokretni i progresivno pokretni. Više od 70 posto pokretnih te 50 posto progresivno pokretnih spermatozoida predstavlja potpuno uredan nalaz. Treba napomenuti da se u ejakulatu mogu naći i druge ćelije osim spermatozoida, kao što su bele krvne ćelije (uglavnom povezane s nekom infekcijom), ćelije iz uretre, ćelije spermatogeneze (iz kojih nastaju spermatozoidi). Pri niskom procentu pokretnih spermatozoida više informacija nam daje test vitalnosti metodom bojanja eozinom i nigrozinom. Eozin ulazi u mrtve ćelije bojeći ih crveno, dok žive ostaju neobojane. Tako se mogu razdvojiti nepokretni (a ipak živi) spermiji od mrtvih.

Analiza morfologije spermatozoida u razmazu obojenom po Papanicolauu još je jedan važan element u dobijanju konačne slike. Najmanje 60 posto spermatozoida trebalo bi biti normalnog oblika i strukture. Abnormalnosti mogu zahvatiti glavu (oblik, veličina, pojava dvostruke glave), vrat (zadebljanje, iskrivljenost) i nešto ređe rep (dvostruki, slomljeni). U svakom zdravom uzorku semena uobičajeno je pronaći određen procenat spermatozoida abnormalnog oblika (taj broj može iznositi čak do 40 posto), no ako je taj procenat veliki, uglavnom dolazi do poteškoća prilikom oplodnje.


Poremećaji u spermogramu

Postoji nekoliko različitih dijagnoza koje donosimo na osnovu odstupanja određenih vrednosti spermograma od normale. Tako oligozoospermija označava smanjen broj spermatozoida u mililitru semena (ispod vrednosti od 20 miliona). Astenozoospermija je dijagnoza smanjenog udela pokretnih spermatozoida ispod granice od 50 posto, dokoligoastenozoospermijom označavamo kombinaciju smanjenog broja spermatozoida i njihove smanjene pokretljivosti. Teratozoospermija je stanje u kojem je manje od 15 posto spermatozoida normalnog oblika, a nekrozoospermija predstavlja izostanak živih spermatozoida u ejakulatu. Azoospermija je potpuno odsustvo živih spermatozoida u ejakulatu.




Nalaz spermograma koji nije u skladu s normalnim vrednostima zahteva dalje analize Jedan od prvih koraka svakako je kultivacija ejakulata na aerobne i anaerobne bakterije kako bi se isključila mogućnost infekcije. Pregledom kod urologa može se utvrditi postojanje nekog od poremećaja koji bi mogao dovesti do odstupanja od referentnih vrednosti (poput već spomenute varikokele), a zavisno o indikaciji mogu se provesti i vrlo specifične analize (na primer, hormonalni profil, tumorski markeri, dokaz antispermalnih antitela). Napretkom medicine i razvojem brojnih tehnika veštačke oplodnje danas je moguća oplodnja jajne ćelije i s minimalnim brojem spermatozoida, pa je tako kod metode intracitoplazmatske injekcije spermatozoida (ICSI) dovoljan jedan jedini spermatozoid.

Uvek treba imati na umu da spermogram nije idealan test; naime, i muškarci s lošim nalazom mogu ostvariti željeno očinstvo, dok u retkim slučajevima kad su svi nalazi uredni do trudnoće jednostavno ne dolazi. Stoga ključ leži u međusobnoj saradnji stručnjaka raznih specijalnosti kako bi se otkrio gdje leži pravi uzrok neplodnosti.



  • nnn Van mreže
    • Moderator
    • *


    • Žena 00
    • Poruke: 11176

    • Sreća je nešto o čemu sami unapred odlučujemo!

Spermatokela
« Odgovor #18 poslato: Decembar 12, 2010, 13:38:31 »
Spermatokela





Spermatokela je izbočenje, odnosno cista, u području pasemenika (epididimisa) koja nastaje kad se prošire prvobitno slepo zatvoreni semeni kanalići.

Uzrok nastanka
Tačan uzrok nastanka nije poznat, povezuje se sa traumom ili inflamacijom pasemenika a mogućnost nastanka raste sa godunama, pa je najčešća kod muškaraca između 40 i 60 godina.


Klinička slika
Spermatokele su male, manje od 1 cm u prečniku, najčešće su ispunjene tečnim sadržajem. Uglavnom su bezbolne, benigne, ne izazivaju sterilitet i ne zahtevaju terapiju. Ako se vremenom uvećaju i stvaraju neugodnost, bol, osećaj povlačenja ili težine mogu se hirurški odstraniti.

Dijagnoza
Za prepoznavanje spermatokele najvažniji je pregled i pipanje testisa. Dijagnoza se najčešće postavlja opipavanjem testisa dok muškarac stoji. Može se otkriti i transluminacijom (osvetljavenjem skrotuma). Dijagnoza se potvrđuje ultrazvukom, tzv. kolor - doppler ultrazvukom kojim se može prikazati protok krvi u snimanom području tela.

Lečenje
Većina spermatokela ne zahteva bilo kakvo lečenje. U slučaju postojanja bolova ordiniraju se analgetici i pristupa se hirurškom odstranjenju spermatokele (spermatokelektomija). Može se primeniti i skleroterapija ,ali samo kod starijih muškaraca koji ne planiraju potomstvo jer je ova metoda rizična i može prouzrokovati sterilitet.







  • nnn Van mreže
    • Moderator
    • *


    • Žena 00
    • Poruke: 11176

    • Sreća je nešto o čemu sami unapred odlučujemo!

Upala prostate (Prostatitis)
« Odgovor #19 poslato: Decembar 12, 2010, 13:42:00 »
Upala prostate (Prostatitis)


Upala prostate česta je bolest koja bar jednom u životu pogađa 10 - 15% muškaraca. Simptomi su u najblažem obliku neugodni, a obično se javlja jaka bol. Prostata je žlezda koja je deo muškog polnog sistema. Smeštena je ispod mokraćne bešike, a ispred rektuma, završnog dela debelog crijeva. Teška je 15 - 25 grama, oblika i veličine kestena. Prostata okružuje mokraćnu cev koja vodi mokraću od mokraćne bešike do vrha penisa. Građena je uglavnom od mišićnog i žlezdanog tkiva, a glavna joj je funkcija proizvodnja tečnosti koja je sastavni deo sperme. Tokom orgazma stezanje mišića istiskuje tečnost iz prostate u mokraćnu cev.

Uzrok nastanka

Više je potencijalnih uzroka upale prostate, a nekad je više faktora odgovornih za nastanak upale. Najčešći uzroci su: bakterijska infekcija (najčešće crevne bakterije, Proteus, Stafilococcus), autoimuna bolest, neuromišićne ili mehaničke povrede.


Ređi uzroci mogu biti: poremećaj metabolizma mokraćne kiseline (giht), kamenci u prostati, suženja mokraćne cevi, tumori, benigna hiperplazija prostate, alergija na hranu
infekcija gljivicama, infekcija virusima.

Određena stanja ili medicinski zahvati povećavaju rizik za ovu bolest, npr. postavljanje instrumenata ili katetera u mokraćnu cev, analni seks, abnormalnosti mokraćnog sistema, infekcije mokraćnog sistema, povećana prostata, poremećaji mokrenja, stres, smanjena izloženost suncu, nekontrolisana seksualna aktivnost, učestala masturbacija, povreda mokraćnog sistema, fiksiran položaj tela (pri dugotrajnom jahanju), prekomerno konzumiranje alkohola, dugotrajno uzdržavanje od mokrenja.

Klinička slika

Simptomi upale prostate nisu specifični isključivo za ovu bolest pa mogu ličiti na simptome drugih bolesti genitourinarnog sistema. Simptoma ponekad uopšte i nema, a ponekad su tako izraženi i nagli da pacijenti često traže hitnu  pomoć.

Akutna upala prostate: simptomi nastaju naglo. Mogu se javiti bolovi u predelu ispod i iza polnog organa, bolovi u donjem delu trbuha i leđa, otežano mokrenje, učestalo mokrenje manjih količina mokraće, učestalo mokrenje noću, gnojan ili krvav iscedak iz mokraćne cevi, umor, povišena temperatura. Ako postoji otok prostate može, može da ometa oticanje mokraće pa nastaje njen zastoj (retencija urina) i nakupljanje u mokraćnom bešici. Prostata je gotovo uvek povećana.

Hronična upala prostate: naziv "hronična" označava dugotrajan tok infekcije i obično se upotrebljava za bolesti koje traju duže od tri nedelje. Hronična infekcija se može razviti iz akutne ili bolest od početka ima hroničan tok. Kod ovog se oblika javljaju umereni bolovi ispod i iza penisa, u donjem delu leđa, blaži poremećaji mokrenja u vidu otežanog mokrenja malih količina mokraće, oskudan krvav ili gnojan iscedak iz mokraćne cevi. Može se javiti umor, peckanje, bolna ejakulacija pa čak i impotencija. Prostata može biti povećana ili smanjena i tvrda. Nije retkost da je jedini simptom hronične upale prostate ponavljanje infekcija mokraćne bešika. 


Dijagnoza

Dijagnoza se postavlja na osnovu pregleda pacijenta (digitorektalnim pregledom digitus, lat. = prst; rectum, lat. = završni deo debelog creva, rektum)  i laboratorijskih analiza. Urinokulturom i pregledom sekreta prostate identifikuju se uzročnici.

Lečenje
Lečenje akutnog oblika podrazumeva mirovanje u postelji, suzbijanje temperature i unošenje dovoljno tečnosti (zbog pojačanog gubitka usled visoke temperature). Pored simptomatske terapije primenjuje se i antibiotska terapija prema utvrđenom uzročniku. Lečenje mora da se izvodi u trajanju od mesec dana. U protivnom može doći do nastanka hroničnog prostatitisa.


Lečenje hroničnog prostatitisa predstavlja problem zbog toga što u hronično zapaljeno tkivo prostate antibiotici teško prodiru. Pre svega treba identifikovati uzročnike zapaljenja, što takođe može biti problem s obzirom da oni mogu biti "sakriveni" duboko u tkivu prostate. Ponekad pregled mokraće ne pomaže. Negativna urinokultura ne znači da infekcije prostate nema. Zato se moraju preduzeti specifične dijagnostičke metode i laboratorijske analize. Izbor antibiotika će zavisiti međutim ne samo od osetljivosti uzročnika već se mora birati i prema sposobnosti prodiranja u tkivo prostate. Pored toga lečenje se mora sprovoditi dovoljno dugo i do tri meseca.

Lečenje nebakterijskog prostatitisa može predstavljati problem. Higijensko dijetetski režim može biti od koristi pa u tom smislu treba izbegavati hranu, piće i aktivnosti koje pojačavaju tegobe (npr. kafa, alkohol, začini itd.)






Pomoc oko leka za potenciju
« Odgovor #20 poslato: April 16, 2013, 13:47:49 »
Postovanje ,
zanima me konkretno pitanje da li i koji "lekovi" za potenciju (viagra , ciallis...) nemaju nuspojave u plodnosti , to jest da li je moguce da sa njihovom upotrebom napraviti zdravo i normalno dete ako je sve drugo u redu.

Odg: Musko zdravlje
« Odgovor #21 poslato: Mart 27, 2017, 11:09:03 »
Sleep apnea is a very difficult thing to live with, both for the sufferer and for people living and sleep with him or her. If you fit into either of these categories, then you know just how frustrating it can be. Read through the tips found in this article to learn the best way to survive this problem!
 
You really need to do your best to lose weight if you have sleep apnea. Those who have sleep apnea typically have a neck circumference of 17 inches or more. This excess weight around the throat causes the airway to collapse more easily during sleep. Reducing your weight by even ten pounds can have a beneficial impact on your sleep apnea.
 
If you are over weight, going on a diet can reduce your sleep apnea, or in rare cases, eliminate it completely. Maintaining a healthy weight can help you breathe easier, so losing weight and maintaining a healthy weight when you have trouble breathing is an obvious step in treating your sleep apnea.
 
If you have sleep apnea and cannot break the habit of sleeping on your back, try sleeping in a t-shirt with two tennis balls sewn into the back. Making this sleep shirt is a simple project to do at home, and it can help to break you of sleeping on your back. Every time you try to roll over on your back in your sleep, the tennis balls will remind you to roll back onto your side.
 
People who do not have a partner sleeping with them may not know they suffer from sleep apnea. If you wake up with a dry or sore mouth, wake up out of breath, have morning headaches, insomnia, and/or go to the bathroom frequently during the night, you may have sleep apnea and should talk to a doctor.
 
Drink one cup of caffeinated coffee a few hours before you go to sleep. It may seem silly to drink a caffeine drink at night, but this can actually help keep your throat open while you sleep. You may have to play around with what time you drink the coffee to avoid restlessness.
 
Sleep apnea does not go away on its own; patients need treatment. Some treatments work better for different people. If you lose weight you will help your sleep apnea, but this is not always the cause. CPAP machines are considered non-invasive, and many people use them successfully. Others prefer surgery to relieve their sleep apnea. Choose whichever method you think will work for you so you may begin to live a happy and comfortable life.
 
A great way to know if you are experiencing severe apnea is to keep a sleep journal. Write down all the times that you wake up in the night and also record how you feel in the morning. This will help you to have a record to see your progress.
 
People who use alcohol, sedatives, and sleeping pills are far more likely to suffer from sleep apnea. This is because these drugs will relax the throat and cause their breathing to be impaired. Using these drugs before bedtime is more likely to cause sleep apnea than using these drugs during the day.
 
These tips were written especially for people who suffer from apnea, whether directly or indirectly as a bed partner. While it can be quite difficult to completely remove apnea from your life, there are ways to live with it, and these were touched on in this useful sleep apnea article.
 
<a href=https://www.viagrasansordonnancefr.com/>viagrasansordonnancefr.com</a>